Geschreven: 18-01-2007
Toen ik 15 jaar was overleed mijn vader.
Mijn vader hield heel erg van zijn dochters
De meisjes zijn de 4 jongste van 11 kinderen.
De jongste was altijd bij mijn moeder.
Hij nam ons vaak mee en deed leuke dingen met ons.
Hoewel ik mijn vader heb gekend als iemand die het weekend thuis kwam.
Heb ik toch hele mooi herinneringen van mijn vader
Hij werkte een hele tijd in Utrecht bij de spoorwegen en later werkte hij in Duitsland
Daarom dat mijn vader alleen het weekend thuis was. In die tijd was er werkeloosheid.
Op een dag ging ik bij mijn zus in Den Bosch logeren
Dit is iets wat ik nooit vergeet
Mijn zus was gaan werken.
Ik was bij haar thuis en plotseling kwam mijn oudste broer mij ophalen
Ze hadden niets gezegd wat er precies aan de hand was.
Bij ons in de familie werd er niet veel gezegd tegen de jongste kinderen.
Ik wist dus aan het begin niet wat er aan de hand was.
We reden in de auto naar mijn moeders huis.
Mijn vader was al een tijdje ziek. Dat is het enige wat ik wist, maar ik wist niet de ernst ervan. dat werd ons ook niet verteld
Mijn vader is aan lever kanker gestorven
Ik wist wel dat hij in Duitsland in Muchen-Gladbach in het ziekenhuis lag.
Ik was een paar keer mee op bezoek geweest en had mijn vader gezien,
maar begreep niet dat het heel erg was, omdat er niets werd gezegd tegen de jongste kinderen
Pas die dag in de auto hoorde ik mijn oudste broer zeggen dat paps was overleden.
Ik weet nog goed dat ik begon te huilen, maar niemand deed een arm om mij heen of troosten mij
Ik denk dat de familie zo erg met zichzelf bezig was dat daar niet eens werd aan gedacht.
Ik weet het zelf niet waarom. Maar voor mij stortte een hele wereld in.
Ik heb mijn vader nooit kunnen vertellen wat er met mij was gebeurd als kind. Ik denk dat Hij het nooit heeft geweten
Maar dit liet wel een grote leegte in mijn leven achter. Ik kon er met niemand over praten hoe ik mij voelde
Het is nu raar, als ik nu zo erover denk, want normaal als kind hoor je de kinderen op te vangen
Bij ons was het dat iemand tegen de meisjes zeiden, nu moeten jullie voor je moeder zorgen
Zorg goed voor je moeder, werd er gezegd
Vanaf de dag dat mijn vader was begraven ben ik daarna nooit meer naar zijn graf gegaan
Toen ik verkering kreeg met mij man ben ik nog 1 keer naar het graf van mijn vader gegaan en heb toen afscheid genomen
Voor mij was dat de laatste keer dat ik daar zou komen.
Toen ik christen werd kwam de echte pijn en leegte pas naar boven.
Ik had wel afscheid genomen van mijn vader, maar in de diepste van mijn hart miste ik mijn vader heel erg
Ik was heel erg boos op mijn familie. Ik was ook een beetje boos op mijn moeder.
Ik kwam er achter dat ik het nooit echt had verwerkt.
Heel lang kon ik God ook niet als mijn Hemelse Vader zien
Ik bad tot Jezus en de heilige Geest. maar ik kon geen Vader, of Abba Vader zeggen
Ik had heel veel moeite om God als mijn hemelse Vader te zien.
Vaak zat ik in mijn gedachte te denken van waarom heeft U mijn vader zo jong weggenomen
Ik merkte een boosheid in mij die ik heel moeilijk van mij kon afzetten
Heel lang heb ik het aan niemand verteld.
Toen ik christen werd sprak ik er ook met niemand erover, hoe ik mij voelde.
Toen ik tot bekering kwam zat ik een paar jaar in een gemeente
later ben ik overgestapt naar een andere gemeente
Daar leerde ik een man kennen die voorganger was van de gemeente
Het was een oude man van in de 70 jaar.
Hij kon mijn vader wel zijn.
In die tijd kwam mijn heimwee naar mijn vader heel erg.
Ik miste hem heel erg. Ik had veel huilbuien
God heeft die voorganger echt op mijn weg gebracht,
want er ontstond een vertrouwen band tussen ons
Vanaf het eerste moment begon ik met die man te praten
Ik ben God heel erg dankbaar voor die man,
want in de jaren dat ik bij die man in de gemeente heb gezeten,
begon God mij te herstellen en te genezen
In die gemeente heb ik veel liefde ontvangen
daar ben ik ook open geworden om te gaan praten over alles uit mijn verleden
Die broeder is nu bij de Heer, maar ik ben God dankbaar voor deze man
Hij had zelf veel kinderen, maar hij behandelde mij altijd als 1 van zijn dochters
Hij was echt een herder voor zijn gemeente
Ik ervaart het hart van de Vader door hem heen
Ik weet, we moeten niet zien op mensen, maar soms geeft God mensen op je weg als je het echt nodig heb.
Ik heb nooit steun van mijn familie gehad. Niet toen mijn vader overleed en ook niet daarna.
Maar ik heb kunnen vergeven, het is een hele lange proces geweest.
Zelfs nu nog bid ik vergeving voor al mijn familie leden.
We dienen een Wonderbaarlijke God
We kunnen zoveel pijn oplopen in het leven
God houdt van zijn kinderen.
God houdt van de mensen.
Hij wil dat geen 1 verloren gaan
maar in alles is vergeving de sleutel
Als we niet vergeven, dan blijven we met bitterheid lopen
Niet vergeven vernietigt je hele leven
Het maak je lichamelijk ziek
Vergeven is een keuze die je maakt
Het is niet altijd makkelijk, maar God zal je helpen en de kracht geven om te vergeven
Maar die keuze moeten wij zelf maken en doen.
Nu dat ik mijn eigen verhaal zo lees begrijp ik nu ook waarom ik begon te spijbelen
Ik kon als kind wel redelijk goed leren, maar plotseling ging het gewoon niet meer
Ik rebelleerde erg veel tegen mijn moeder.
Ik had teveel geheimen in mijn leven
Er was teveel gebeurd met mij
Er was teveel pijn en verdriet
Daarom wilde ik altijd weglopen.
Maar ik kon nergens heen gaan.
Ik wist niet waar naar toe
Maar ik had altijd een gevoel van vluchten.
Weg willen gaan
Maar God is goed
Hij kende mij al voor mijn geboorte
Hij heeft mij geroepen
Hij kende het plan voor mijn leven
De duivel heeft geprobeerd mijn leven te vernietigen
Misschien denkt U waarom al die ellende
Ik heb geen antwoord ervoor
Maar ik ben er wel als meer dan overwinnaar uit gekomen in Christus
Ik ben dichter tot Jezus gegroeid en ik groei nog steeds
Ik heb de Vader mogen leren kennen als mijn Vader
en ik heb de zekerheid in mijn hart dat de heilige Geest in mij woont
Het zal mij vormen tot de vrouw, waarvoor God mij heeft geroepen
En ik zal die plaats op Gods tijd in nemen
In Jezus Naam.
