Geschreven: 12-02-2007
In het jaar 2002 is mijn moeder overleden.
Het is nu dus 5 jaar geleden.
Ik wil met u delen wat God in mijn leven heeft gedaan aangaande de relatie met mijn moeder.
Als klein kind had ik een redelijke goede relatie met mijn moeder.
Wat je op dat moment een relatie zou kunnen noemen.
Hoewel ik herinneringen heb dat ik mijn moeder heel veel heb zien huilen.
Als ze boos was dan had ze van die momenten van woede aanvallen en soms reageerde het ze heel erg veel af op haar dochters. En niet zo zachtaardig ook.
Als klein kind begreep ik het niet.
Ik had toen ook heel lang het gevoel dat mijn moeder niet van mij hield.
Toen ik christen werd en God mij begon te genezen en te herstellen van heel veel pijn en verdriet ben ik gaan begrijpen waarom mijn moeder deed zoals ze dingen soms deed.
Mijn moeder heeft in Indonesië de Japanse oorlog mee gemaakt.
Daar heeft ze verschrikkelijke dingen mee gemaakt.
Als klein kind vertelde ze mij (onbewust) al die verhalen.
Ik geloof dat ze een uitlaat nodig had. Ze kon er met niemand over praten. Dus dan maar tegen haar kleine dochter.
Ik ben de ena jongste van de kinderen.
Toen ik christen werd, kwamen al die verhalen bij mij naar boven.
Ik had het gevoel dat ik al haar pijn herleefde, terwijl het niet mijn verleden was.
Zelf zat ik toen ook met pijnen van mijn eigen verleden.
God begon eerst in mijn eigen verleden te genezen en herstellen.
Later begon hij te werken in de pijn die nog steeds had over mijn moeder.
Ik heb mijn moeder als kind veel gemist, als een moeder. Ik had het gevoel dat ze nooit echt een moeder voor mij was, omdat ik de liefde van een moeder miste.Een lief woord. Een knuffel. datgene wat kinderen nodig hebben van een ouder.
Toen God wonderbaarlijk in mijn leven bezig was, kwam het moment dat God terug ging met mij naar deze pijnen.
Ik verlangde nog steeds naar de liefde van mijn moeder. De acceptatie dat ik haar dochter ben en dat ze ook echt van mij hield.
Mijn moeder werd plotseling in het jaar 2000 naar een verzorging tehuis gebracht. Het bleek dat ze erg begon te dementeren. Een broer die toen nog thuis woonde en haar verzorgde, die kon niet meer voor haar zorgen.
Mijn moeder was geestelijk ver terug in het verleden. Ze wist heel veel te vertellen over het verleden, maar het heden daar had ze geen zicht op. Ze heeft 5 dochters en 6 zonen. Ze wist altijd wel wie haar zonen waren. En haar oudste dochter ook. Maar de 4 jongste meisjes, haar dochter kende ze wel, maar vaak wist ze niet wie welke dochter was.
Mijn zus de 4e van de jongst en ik gingen haar zoveel we konden bezoeken. Hoewel we met de trein heen en weer moest reizen.
Soms kwamen de andere kinderen wel, maar vaak konden de meeste kinderen het niet aan om mijn moeder zo in het tehuis te zien. Dus kwamen ze haar niet zo vaak bezoeken.
Ik en mijn zus spraken zoveel mogelijk af wanneer we gingen zodat we elkaar konden aflossen elke week om.
Ik weet nog dat God heel wonderlijk met mij bezig was.
Het zoeken naar genegenheid van mijn moeder veranderde in het verzorgen voor mijn moeder met heel veel liefde.
Ik zocht altijd naar liefde van mijn moeder, maar God veranderde mijn hart zo dat ik alleen maar liefde wilde geven aan mijn moeder.
Als ik bij mijn moeder was dan zei ik altijd tegen haar: Mam weet u wie ik ben. Ik ben Silvia.
En op dat moment leek het of ze mij kende.
Ik heb van elk moment genoten als ik bij mijn moeder was. Ik merkte steeds meer en meer dat ik van haar hield. het was een liefde, maar op een hele andere manier.
Ik ben God heel dankbaar voor de laatste 2 jaren van haar leven. Dat ik zo intens met haar heb mogen door brengen.
Ik heb echt altijd elke dag van haar genoten.
In mijn hart wist ik dat ooit de tijd zou komen dat God haar tot zich zou nemen.
Waarom zeg ik dit? Omdat ze 2 keer een hartinfarct heeft gehad.
Toen dat gebeurde was mijn gebed altijd voor haar. Heer, maak haar gereed zodat ze hemel binnen mag gaan.
Voor mij zijn dit de mooiste herinneringen van mijn leven met mijn moeder.
Omdat ik heb mogen ervaren hoe God mijn relatie met mijn moeder herstelde.
Het mooiste cadeau wat God mij gaf was:
Toen mijn moeder overleed bracht God dit bij mij te binnen.
Ze wist wie ik was.
Altijd als ik zei: Mam weet u wie ik ben. En ik zei Silvia.
De laatste 2 maande voordat ze overleed bracht de Heilgei Geest mij te binnen dat ze wist wie ik was.
Want als ik het vroeg dan zei ze ja Silvia.
Alleen ik had het even niet meteen door, omdat het zo'n gewoonte was.
Ik weet nog de dag dat ik telefonische te horen kreeg dat het niet goed ging. Ben ik zo snel mogelijk naar Eindhoven gegaan met de trein. In de trein begon ik al te bidden. Maar in de diepste van mijn hart wist ik dat ze al was heen gegaan. Ik werd zo overspoeld met Gods vrede in mijn hart, dat ik het los kon laten. Toen ik daar aankwam, zag ik mijn zussen huilen, en wist ik ze is er niet meer.
God gaf mij zoveel kracht. Want ik begon mijn familie te troosten. Toen we naar de kamer gingen waar ze was opgebaard, kwam er een priester en die zei, als iemand nog wat wil zeggen als afscheid mag dat.
Maar niemand van de familie wist iets te zeggen.
Ik weet alleen dat ik had zo'n vrede. Ik kon die dag niet huilen. Ik heb zo’n blijdschap ervaren van binnenin mij.
Ik wist waar ze was, ze had eindelijk rust en vrede.
Ik ben toen opgestaan en heb tegen de familie een kort woord gesproken en sprak over de plaats waar mijn moeder nu is. Bij de Here.
Ik zong een lied die ik in mijn hart kreeg.
Vrede als een rivier
Liefde als een berg
De wind van uw Geest waait overal
Vreugde als een fontein
Helende levens bron
Kom Heilige Geest, zend uw vuur nu neer
Het gebed was ook dat de familie Gods vrede zou gaan ervaren in hun hart.
Tot de dag dat mijn moeder werd begraven heb ik niet gehuild. Ik was meer met de familie bezig met troosten.
Ik heb nog een lied voor mijn moeder mogen zingen.
het lied heet"
"I Just ant to be where you are" - Don Moen
484 - Ik wil altijd zijn waar U bent
Ik wil altijd zijn waar U bent,
al de dagen van mijn leven;
dat ik U niet van een afstand ken,
maar met U verweven ben.
Ik wil altijd zijn waar U bent,
in de schaduw van uw vleugels.
Breng me naar de plaats waar U bent,
ik wil bij U zijn, o Heer.
Want ik wil zijn waar U bent;
leven in uw schuilplaats,
feesten aan uw tafel,
omgeven door uw heerlijkheid.
In uw schuilplaats,
daar zou ik altijd willen zijn;
ik wil bij U zijn,
heel dicht bij U zijn, o Heer.
O mijn God.
U bent mijn schild en mijn kracht.
In uw nabijheid merk ik:
U bent sterk al ben ik zwak.
Ik wil altijd zijn waar U bent,
in de schaduw van uw vleugels.
Breng me naar de plaats waar U bent.
Ik wil bij U zijn,
heel dicht bij U zijn, o Heer.
Want ik wil zijn waar U bent;
leven in uw schuilplaats,
feesten aan uw tafel,
omgeven door uw heerlijkheid.
Ik wil bij U zijn,
heel dicht bij U zijn, o Heer.
Ik heb dit lied gezongen, omdat 2 maanden voordat mijn moeder stierf zonderde zich heel veel af. Ze zei dan altijd:
Ik ga bidden. Ik merkte ook dat ze niet zoveel zin meer had in het leven. Ze zocht God heel erg veel.
Ze verlangde om naar huis te gaan. Te gaan naar haar Hemels Huis bij de Vader. En dat zei ze een paar keer tegen mij. In mijn hart wist ik ze wil niet meer, maar ik dacht altijd ze zal gaan op Gods tijd.
Ze is heel rustig slapend heen gegaan. Volgens de dokters was ze gezond.
Ze was de ochtend nog even wakker en toen ging ze plotseling achteruit. de zuster dachten dat ze sliep, maar ze was al heen. Ik ben God dankbaar dat ze zo in een rust is heen gegaan.
Ik ben God dankbaar voor deze mooie herinneringen. Ik heb mijn moeder de laatste 2 jaar toch gelukkig gezien. Als kind zag ik haar altijd huilen, maar deze laatste 2 jaar is ze zo gegroeid in haar geloof en vertrouwen naar God toe.
Haar geloof heeft ze altijd vastgehouden ondanks al haar pijn en verdriet.
Ze heeft veel geleden van het verleden dat ze heeft mee gemaakt vanuit de oorlog.
Ze heeft bitterheid gekend door alles, maar toch op het einde heeft ze toch kunnen vergeven.
Ze heeft de Japanners kunnen vergeven voor wat ze haar hebben aangedaan.
Vorig jaar bracht God deze pijn bij mij naar boven.
Nu was het de tijd dat ik moest vergeven. Soms zit je met pijn en verdriet en je kan het niet zo goed plaatsen wat het is. In mijn stille tijd kwam de boosheid naar boven wat die Japanners mijn moeder hadden aangedaan. Het bleek dat die boosheid nog in mijn zat. Als kind vertelde mijn moeder al de verhalen van wat ze had meegemaakt. Ik wist van haar pijn en verdriet. En ik kende verhalen uit mijn hoofd. Als kind is het een verhaal, maar als je volwassen ben weet je dat het echt gebeurd is.
Nu was het de tijd dat ik zou vergeven en die vloek van haat en bitterheid te verbreken over mijn leven. Ik wist niet dat het nog zo erg in mij was, maar toch de Heilige Geest bracht het heel sterk bij mij naar boven.
Ik ben op mijn knieën gegaan. Ik huilde en huilde, want ik ervaart zo'n pijn binnen in mij.
Ik ben gaan bidden en heb God gevraagd om die man die mijn moeder zoveel kwaad heeft aangedaan, haar heeft vernederd, om die te vergeven. Ik bad voor zijn nageslacht zodat ook die vrij gezet zouden worden voor wat die man heeft gedaan. Ik ervaart zo'n vrijheid na het gebed. Ik ben dat volk gaan zegenen.
God heeft mij een liefde gegeven voor dat volk.
Vroeger wou ik niets van Japan of wat dan ook weten.
Vergeven is zo belangrijk. Dat is de sleutel naar vrijheid. Ware vrijheid.
Uit onszelf kunnen we dat niet. We hebben Jezus daarvoor nodig.
Jezus is voor ons gestorven. Zijn bloed heeft hij voor ons gegeven.
Alle pijn en vernederingen heeft hij gedragen op het kruis.
Zodat wij genezing, verlossing, bevrijding kunnen ontvangen.
Jezus heeft mij genezing van al mijn pijn en verdriet.
Als kind ben ik misbruik door een familie lid, maar de pijn van moeder was ook op mij.
Ik begrijp nu ook waarom mij moeder mij niet lief kon hebben zoals je dat verwacht van een moeder.
Zij kon zichzelf niet helpen, hoe kan zij dan haar eigen kind helpen?
Ze had zelf zoveel verdriet en pijn.
Een verwonde kan een verwonde niet helpen.
Eerst moet jezelf genezen worden.
Zo heeft God mij met mijn moeder geholpen, want daardoor zocht ik niet meer naar de liefde van mijn moeder, maar wilde ik mijn moeder liefde geven, omdat ik begreep wat die pijn in haar was.
Ik weet nu, dat mijn moeder wel van mij hield. maar door de pijn en verdriet kon ze het niet tonen.
Door alle pijn en verdriet had ik geen mooie herinneringen van mijn moeder. Het leek of mijn leven alleen maar nare herinneringen had. Toen herstel, verlossing en bevrijding plaats vonden in mijn leven, kwamen de mooi herinneringen weer naar boven. Ik heb wel leuke momenten gekend met mijn moeder, maar door de pijn en verdriet wist ik het niet meer. De Heilige Geest heeft alles weer naar boven gebracht.
Vaak begrijpen we niet altijd de weg die God gaat met ons leven, maar Gods weg is de beste.
Hij houdt van zijn kinderen.
Ik weet Hij houdt heel erg veel van mij.
