Paar maanden geleden heb ik een herdenking dag gezien op de televisie over mensen die in Indonesië hebben gezeten en zijn gestorven in de oorlog.
Normaal kijk ik eigenlijk nooit naar deze herdenkingen, maar die dag was het toch dat ik even ben gaan kijken en luisteren wat die mensen wilden voordragen en herdenken.
Er was een man die iets voorlas.
Hij was de zoon van een man die in Indonesië was omgekomen.
Hij had jong zijn vader verloren.
Hij vertelde over zijn pijn en verdriet. Heel veel uit zijn verhaal kwam mij bekent voor alsof het mijn verhaal was.
Toen had hij het over hoe hij heeft geleerd het een plaatsje te gegeven in zijn leven.
Ik herkende zijn verhaal ook bij mij terug, hoe ik heb geleerd het verleden van mijn ouders het een plaatjes te geven.in mijn leven.
Mijn moeder en vader hebben de oorlog in Indonesië mee gemaakt.
Mijn moeder komt uit een gezin waarvan haar ouders van de Pinkstergemeente waren.
Ze had nog 1 zus.
Mijn vader was katholiek. Je mag wel zeggen streng katholiek. Er kwam geen ander geloof binnen in het gezin.
Mijn vader heeft mijn moeder leren kennen in de oorlog.
Wat ik heb begrepen uit een verhaal van mijn moeder was mijn vader al getrouwd en had 1 dochter.
Na de oorlog is mijn vader gescheiden en is hertrouwd met mijn moeder.
In die oorlog heeft mijn moeder erge dingen meegemaakt.
Ze zat in een jappen-kamp. In dat kamp zijn er erge dingen met haar gebeurd.
U kunt zich wel indenken wat het is.
Het heeft mijn moeder vele jaren achtervolgd en ze heeft heel veel pijn gehad in haar leven.
Als kind zag ik mijn moeder veel huilen, alleen toen begreep ik het niet.
Mijn moeder kreeg buiten haar wil 2 kinderen.
Ze heeft de kinderen opgevoed en toen in die tijd leerde ze mijn vader kennen.
Mijn vader heeft die 2 kinderen geaccepteerd als zijn kinderen.
Maar heeft nooit echt een relatie met die kinderen gehad.
Van mijn vader heeft mijn moeder 9 kinderen gehad.
Ik ben de een na jongste.
Er is nog heel veel taboe aangaande dit verhaal.
Men wil er niet over praten, wat begrijpelijk is.
Zelfs de kleinkinderen weten dit verhaal niet.
Mijn moeder heeft wel altijd van die 2 kinderen erg veel gehouden,
ondanks alles wat haar is overkomen.
Ze is overleden, maar ik weet dat haar liefde heel erg groot was voor die 2 kinderen.
Heel vaak heb ik mijn afgevraagd waarom?
Ik heb heel veel oude foto's van mijn zus gekregen, na het overlijden van mijn moeder.
Het blijk dat mijn oudste zus lijkt heel veel op mijn moeder, toen mijn moeder nog jong was.
En mijn oudste broer lijk heel veel op de vader van mijn moeder, mijn opa dus.
Mijn opa en oma zijn allebei in de oorlog overleden.
Mijn moeder was ongeveer 18 jaar of misschien iets ouder., toen ze haar moeder verloor door ziekte.
En haar vader is afgemaakt door de Japanners.
Hij wilde vluchten, toen hebben ze hem onthoofd.
Ze heeft er haar hele leven verdriet van gehad.
Daarom dat mijn moeder veel huilde.
Maar als kind begon ze de verhalen aan mijn te vertellen.
Ik was nog heel klein toen het begon,
maar ik weet niet hoe vaak ze het wel niet heeft verteld.
En hoe vaak ik haar heb zien huilen.
En ook de boosheid die vaak naar boven kwam.
Soms uitte die boosheid zich zo'n boosheid dat ze het afgereageerd op haar kinderen.
Het was heel gewoon als je een pak slaag kreeg en je wist soms niet eens waarom.
Want vaak was het uit boosheid. Opgekropte boosheid.
Maar ondanks alles heeft mij moeder haar geloof toch behouden.
Het klinkt raar. Maar in die boosheid sprak ze als kind vaak over God.
Ik wist als kind al veel over het pinkster geloof.
Hoewel wij kinderen niet naar een andere kerk mochten gaan,
dan alleen de Katholieke kerk. Maar dat was meer traditie, omdat het moest.
Ze vertelde wat haar moeder haar had geleerd.
Ik ben de enige van de familie die bekeerd is en Jezus heeft aangenomen in mijn leven,
toen daar Gods tijd voor was. (Zie mijn getuigenis)
Mijn vader heeft ook erge dingen in de oorlog meegemaakt.
Mijn moeder vertelde mij:
dat mijn vader wilde vluchten, maar zijn zus en moeder waren nog in het kamp achter gebleven.
Toen werden zijn zus en moeder mishandeld, omdat ze dachten dat ze wisten waar mijn vader was. Maar ze wisten het niet.
Toen mijn vader het te horen kreeg wat er was gebeurd, is hij terug gegaan.
Toen hebben die Japanners hem heel erg mishandeld, om als een voorbeeld te stellen, zodat anderen niet zouden durven vluchten.
Toen ik al christen was heb ik heel veel bevrijding gehad door gebed.
Heel veel pijn en verdriet had te maken niet alleen door mijn eigen verleden,
maar ook wat mijn ouders hebben mee gemaakt.
Het is een heel lang proces geweest van gebed en voorbede van mensen uit de gemeente,
zodat ik kon vergeven, genezen en herstellen.
Ik kan mij een bevrijding heel goed herinneren. Ik had altijd last van rug pijn.
Ik dacht dat het iets was waar ik maar mee moest leven.
Er was iemand die voor mij bad en kreeg een openbaring van God.
Hij zag een gezicht. Het was alsof iemand werd geslagen. Hij dacht aan slavernij.
Dus hij vroeg of er iemand in mijn geslacht mishandeld was.
De Heer openbaarde mij het verhaal van mijn moeder,
hoe mijn vader werd mishandeld ten tijde van de oorlog.
Ik vertelde het verhaal.
Hij begon voor mijn te bidden in de Geest.
Hij begon vloeken te verbreken, generatie vloeken.
Op een gegeven moment begon mijn rug te broeien, alsof ik geslagen werd op mijn rug.
Ik had zo'n pijn op mijn rug.
Het bleek de pijn te zijn van mijn vader, wat hij had mee gemaakt in de oorlog.
Ik ben de enige in de familie die bekeerd is, en heb heel veel bevrijding gehad.
Niet alleen uit mijn eigen leven, maar ook uit de vorige geslachten.
Ik heb veel moeten belijden en vergeven.
Stap voor stap heeft God geopenbaard. Steeds op Gods tijd.
Het is niet altijd een weg geweest waarin ik gewillig was.
Vaak als het naar boven kwam was daar even een moment van rebellie,
omdat er dan ook veel boosheid en haat naar boven kwam.
Maar Gods liefde overschaduwde alle pijn, verdriet en vernederingen.
Het was steeds Zijn liefde die ik heb mogen ervaren.
Zijn onvoorwaardelijke liefde die mij tot Hem trok.
Vaak had ik gevoelens van onwaardigheid.
Ik voelde mij niet goed genoeg, om vergeven te worden.
Maar dan kwam Hij weer in Zijn liefde.
Ik kan u moeilijk in woorden vertellen hoe die liefde is.
Het is iets wat je alleen zelf kunt ervaren als je Hem ontmoet.
Het was ook Zijn liefde dat mij bewoog om steeds de weg van vergeving te gaan,
hoe moeilijk het soms ook was.
Elke keer was Hij daar geduldig en bleef op mijn wachten tot ik daar was om mijzelf aan hem over tegen.
Ik heb momenten gehad dat ik ook dacht dat ik boos was op God. dat ik soms vroeg waar was U dan op dat moment.
Maar het is Zijn liefde en geduld voor mij, dat mij deed bezweken voor Hem.
Ik kan het zo alleen verwoorden.
Maar je moet het zelf ervaren.
Jezus leeft.
Hij is waarlijk opgestaan.
Hij is de gehele weg voor mij naar het kruis van Golgotta gegaan.
Hij is daar gestorven, maar is drie dagen later weer opgestaan.
En met Pinksteren stortte Hij zijn Heilige Geest uit.
Zijn Geest woont nu ook in mij.
Hij is terug gegaan naar de hemel, om voor mij een plaats voor te bereiden.
Eens zal er een tijd en moment zijn dat ik Hem zal ontmoeten en bij Hem zijn.
Deze belofte is er voor iedereen die Hem aanneemt.
Jezus weet precies wat pijn en vernedering is.
Ze hebben hem bespot, bespuugt, geslagen en vernederd.
Hij heeft de striemen op zijn rug voor ons gedragen.
Elke slag is onze genezing geworden.
De doornen kroon op zijn hoofd.
Kunt U dat hele beeld al voor u zien.
Hoe Hij daar hing aan het kruis.
Toen Hij stierf zei Hij: Het is volbracht.
Alles is volbracht.
Jezus nodigt U ook uit.
Hij zegt:
Komt tot Mij, allen, die vermoeid en belast zijt, en Ik zal u rust geven; neemt mijn juk op u en leert van Mij, want Ik ben zachtmoedig en nederig van hart, en gij zult rust vinden voor Uw zielen, want mijn juk is zacht en mijn last is licht.
Heeft U pijn.
Heeft U verdriet.
Heeft U moeiten.
Heeft U lasten.
Weet U het niet meer.
Ziet U het niet meer zitten.
Is er niemand die een arm om U heen slaat.
Is er niemand die u troost.
Heeft u nooit liefde gekend.
Het is soms moeilijk om alles uit handen te geven?
We zoeken zo graag de oplossing zelf voor de problemen.
Maar Jezus zegt: "Breng je lasten bij Mij en dan zal Ik je rust geven".
Niet dat alles dan in één keer is opgelost, o nee!
Maar dan zullen we Zijn nabijheid, Zijn liefde en Zijn troost ervaren.
Hij zal ons rouwgewaad vervangen door een lof gewaad.
Hij zal ons vreugde olie geven in plaats van rouw.
De HERE zegene u en behoede u;
de HERE doe Zijn aangezicht over u lichten en zij u genadig;
de HERE verheffe Zijn aangezicht over u en geve u vrede."
Ik wens U Gods rijke zegen en liefde toe.
In Jezus Naam,
AMEN
